பதிவு செய்த நாள்

06 பிப் 2018
14:09

  பேய் பயம் காரணமாக தனியாக உறங்குவதை நெடுங்காலம் தவிர்த்து வந்திருக்கிறேன். சமீபகாலமாகத் தான் தனியாகப் பயமின்றி உறங்குவதற்கான திடத்தைப் பெற்றிருக்கிறேன். ஆவி மற்றும் பேய் தொடர்பான அதிகபட்ச அச்சத்தை ஏற்படுத்தியதும் அச்சத்தை விலக்கியதும் சமீபகாலமாக நான் தனியே படுத்துறங்கிய ஒற்றைக்கட்டில்தான்.அந்த ஒற்றைக்கட்டிலில் தான் எனது மனைவியின் தந்தையார் காலமானார். என் மகளை இடுப்பில் சுமந்துகொண்டு அவர் இறுதிமூச்சை விட்டதை பார்த்தது இன்னும் ஞாபகத்தில் உள்ளது.  பள்ளிக்கரணையில் யாருமில்லாத புது வீட்டில், முதல் நாள் அந்தக் கட்டிலில் படுப்பதற்கு நான் மிகவும் தயங்கினேன். 

நண்பரை வீட்டுக்கு வரவழைத்து, கீழே தரையில் படுத்துக்கொண்டு அந்த நாளின் இரவைக் கழித்தேன். அடுத்தடுத்த நாட்களில் அந்தக் கட்டிலில் உறங்குவதும் அதன் பக்கத்தில் உறங்குவதும் வேறு வேறு இல்லையென்ற ஞானம் வந்தது.

ஜன்னலை இறுக்கச் சாத்திவிட்டு இருட்டை கூர்ந்து பார்க்காமல் கண்ணைச் சிக்கென மூடி உறங்கினேன். அடுத்த நாள் காலையில் விழித்தபோது எந்த அசம்பாவிதமும் நடக்கவில்லையென்பது உறுதிப்பட்டது. எனது மாமனார் உயிருடன் இருக்கும்போது என்னிடம் அன்பாக இருந்ததைவிட, தற்போது அதீத பிரியத்துடனும் ஆசிர்வாதத்துடனும் இருக்கிறார் என்பதாக அதைக் கற்பனை செய்து கொண்டேன்.

அடுத்தடுத்த நாட்களில் விளக்குகளை அணைத்த இரவுகளில் நிலவொளியில் எனது அறை ஜன்னல்களில் ஆடும் மரஇலைகள், ஜென் கருப்பு-வெள்ளை ஓவியங்கள்போல நிழல் படங்களாக மாறுவதை ஏகாந்தமாக ரசிக்கத் தொடங்கினேன். ஜன்னலைத் திறந்து சுற்றியுள்ள இருட்டைக் கூர்ந்து பார்த்தேன். எப்படிப்பட்ட உருவமாக இருந்தாலும் நேரில் சந்தித்துவிடலாம் என்ற தைரியம் வந்திருந்தது.

பள்ளிக்கரணையில் விதவிதமான பறவைகள் இருக்கிறதே தவிர, பேய்கள்இல்லையென்ற நம்பிக்கை வரத்தொடங்கியது. சென்னையை இருள்கொள்ளச் செய்த, யாரிடமும் தொலைபேசியில் கூட பேச இயலாமல் ஆக்கிய  துர்கனவு போன்ற அந்த மழைக்கால இரவுகள் கொடுத்த தனிமையுணர்வில் கூட எனக்குப் பேய்களைப் பார்க்கும் சந்தர்ப்பம் வாய்க்கவில்லை.

இடுப்பளவுக்கு மேல் ஒரு வாரத்துக்கும் மேல் இரைச்சலாக சாலையின் குறுக்கே ஓடிய தண்ணீரின் நடுவில்  இரு சக்கர வாகனங்களை பாலத்திலிருந்து இறங்கி, தினசரி சில நூறடிகள், இருட்டு உருவங்களில் ஒன்றாய் உருட்டிக்கொண்டு வீடுதிரும்பும்போதும் குருட்டுக் காமத்தைத் தவிர வேறு எந்தப் பேயையும் சந்திக்கவேயில்லை.    

பள்ளிக்கரணையில் பேய்கள் இல்லையெனில், வேளச்சேரியிலும் இருப்பதற்கு வாய்ப்புகள் இல்லை. வேளச்சேரியில் இல்லையெனில் நங்கநல்லூரிலும் இருப்பதற்கு வாய்ப்பில்லை என்று எனது தர்க்கத்தை விரித்து எனது அலுவலக சகாவிடம் பகர்ந்தேன். 


 

பேய்களை எது தோற்றுவிக்கிறது? பேய்கள் எங்கே தோன்றுகின்றன?             எனது பதினான்கு வயதில் ஒரு கிறிஸ்துமஸ் நாளென்று ஞாபகம். எனது நண்பன் ஹெரால்ட் வீட்டுக்கு காலை உணவுக்கு அழைத்திருந்தார்கள். அவன் இருந்த வீடு சுற்றிலும் வீடுகள் நெருக்கமாக இருந்த  தனி மாடிவீடு தான் அது. ஹெரால்டின் அம்மா, அப்பா, தம்பி மூன்றுபேரும், அவர்கள் வீட்டின் ஹாலில் அமர்ந்து காலை உணவுடன் பலகாரங்களைச் சாப்பிட உட்கார்ந்திருந்தனர். வீட்டின் இரும்புக்கேட்டைத் திறந்து வெளியே வாகனங்கள் விடும் இடத்தைக் கடந்து திறந்திருந்த வாசல் நிலையில் ஒரு உருவம் உள்ளிருந்த ஹாலிலிருந்து தெரிந்தது. என்ன என்று கேட்டார் ஹெரால்டின் அப்பா.

குடுகுடுப்பைக்காரன் போன்ற தோற்றத்தில்  தோளில் பொதியுடன் ஒருவன் நின்றுகொண்டிருந்தான். ஹெரால்டின் அப்பா, என்னிடம் இரண்டு ரூபாய் பணத்தைக் கொடுத்து, அவனிடம் போய் கொடுக்கச் சொன்னார். நான் கொடுத்துவிட்டு வந்தமர்ந்தேன். அவன் நின்ற இடத்திலிருந்து நகராமல் நின்றான். அப்புறம் அவன் குறிசொல்வதைப்போலப் பேசத் தொடங்கினான்.

சொன்ன வார்த்தைகள், பேசிய விஷயம் எதுவும் தற்போது ஞாபகத்தில் இல்லை. ஆனால், எல்லாருமே அவன் வார்த்தைகளில் கட்டப்பட்டது போல அந்த ஹாலில் உறைந்திருந்தோம். வீட்டை அவன் சுற்றித் தன் வார்த்தைகளால் கட்டியிருந்தான். ஒரு அச்சநிலை அந்த இடத்தில் படர்ந்திருந்தது. ஒரு மரணத்தை ஒரு தீமையை அவன் ஏவிவிட்டுக் கொண்டிருந்தான். அவனைத் திருப்திப்படுத்தாவிட்டால் நாங்கள் அவற்றிலிருந்து தப்பிக்க முடியாது என்பதைப் போல இருந்தன அவனது வார்த்தைகள். எங்களால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை.  

ஐந்து நிமிடங்கள் கூட அவன் அந்த இடத்தில் நின்றிருக்க மாட்டான். அதற்குள் எல்லாம் நடந்துவிட்டிருந்தது. ஹெரால்டின் அப்பா, எழுந்து வீட்டுக்குள்போய் ஒரு நூறு ரூபாய் நோட்டை எடுத்து வந்து அவனிடம் கொண்டுபோய் கொடுத்தார். அவன் தன் வேலையை முடித்துக் கிளம்பிச் சென்றான். ஹெரால்டின் அப்பா, கதவை மூடிவிட்டு வந்தார். நாங்கள் அந்தக் காலை உணவை மௌனமாக அன்று சாப்பிட வேண்டியிருந்தது.

சென்னையில் ஆளற்ற பறக்கும் ரயில் நிலையங்கள், நள்ளிரவு விடுதி அறைகள், கூவ இருட்டு மூலைகள், சம்பிரதாய முறையில் தகனம் செய்யும் இடுகாடுகள் மற்றும் நவீன மின்சார தகனக் கூடங்களில் பேய்கள் இல்லை. சமீபத்தில் நண்பர் ரஃபீக்குடன் சேர்ந்து ஒரு ஆவணப்படம் தொடர்பாக, சென்ட்ரல் ரயில் நிலையம் எதிரே பழைய மத்திய சிறை இருந்த இடத்துக்கு அருகிலுள்ள கல்லறைத் தோட்டத்துக்குச் சென்றபோது, இங்கிலாந்தைத் தாயகமாகக் கொண்டு காதல் மற்றும் இந்தியாவின் மீதுள்ள ஈடுபாட்டால் இங்குவந்து, சென்னையிலேயே 39 வயதில் இறந்துபோன  ஆங்கிலப் பெண் கவிஞர் லாரன்ஸ் ஹோப்பின் சமாதியைக் காண்பித்தார். அவரது கவிதைத் தொகுப்பின் பெயர் ‘கார்டன் ஆப் காமா’.

ஹோப்பின் சமாதியைக் காண்பித்து ரஃபீக், அவரின் புதிரான காதல் வாழ்வு மற்றும் அகாலத் தற்கொலை பற்றிச் சொன்னதைக் கேட்டபடியே என் பழக்கத்தில் ஒரு செடியின் மீது கைகளைப் படரவிட்டேன். ஒரு பறவை கொத்தியது போல முள் ஒன்று எவ்விக் குத்தியது; கடுக்கும் வலி.  கல்லறையின் காவலாளி இளைஞர், வீட்டுக்குப் போவதற்குள் வலி நீங்கிவிடும் என்றார்.

நிறைவேறாத காதல், பிரிவுகள், மரணம் சார்ந்து சுயசரிதைத் தன்மையில் சூபி கவிஞர்களின் தாக்கத்தில் கவிதைகளை எழுதிய பதினெட்டாம் நூற்றாண்டைச் சேர்ந்த ரொமாண்டிக் கவிஞர் லாரன்ஸ் ஹோப். இது அவரது புனைப்பெயர். அவரது இயற்பெயர் அடெலா ப்ளாரன்ஸ் நிகல்சன்.  

பேய்கள் சொற்களிலிருந்து தோன்றுகின்றன. மனிதர்கள் அடையும் ஆன்மிகத் திவாலிலிருந்து தோன்றுகின்றன. விந்தையேயற்று இந்த உலகை, சகமனிதர்களை, அனுபவங்களை வெறும் நுகர்பொருளாகப் பார்க்கும்போது பேய்கள் தோன்றுகின்றன. நடந்த ஒன்றைத் திரும்பவும் வேண்டி வேண்டி மனம் ஆசைப்படும்போது பேயிருள் தோன்றுகிறது. சமூகத்தின் கூட்டு அகநலிவிலிருந்து பேய் அரசுகள் தோன்றுகின்றன. ஆனால், சென்னையில் பேய்கள் இல்லை. குறிப்பாக வேளச்சேரியில்… 



வாசகர் கருத்து
முதல் நபராக கருத்து தெரிவியுங்கள்!
உங்கள் கருத்தைப் பதிவு செய்ய
Login via Noolveli:
New to Noolveli ?
(Press Ctrl+g or click this   to toggle between English and Tamil)